صندلی خودرو در نگاه اول ممکن است یکی از اجزای رفاهی کابین به نظر برسد، اما از منظر ایمنی بخشی از مجموعه‌ای است که باید در شرایط تعریف‌شده، موقعیت و حفاظت مناسب سرنشین را پشتیبانی کند. ساختار صندلی، نقاط اتصال آن به خودرو، مکانیزم‌های تنظیم و قفل‌شونده و پشت‌سری از جمله موضوعاتی هستند که بسته به نوع خودرو، صندلی و الزامات قابل اعمال می‌توانند در ارزیابی ایمنی اهمیت داشته باشند. به همین دلیل، ارزیابی صندلی خودرو را نمی‌توان به بررسی استحکام یک قطعه از اسکلت یا ریل آن به‌صورت جداگانه محدود کرد.
یکی از مقررات اصلی بین‌المللی در این حوزه UN Regulation No. 17 یا UN R17 است که به استحکام صندلی‌ها، اتصالات آن‌ها و پشت‌سری‌ها می‌پردازد. دامنه این مقرره علاوه بر موضوعات اصلی، الزامات دیگری را نیز در شرایط تعریف‌شده پوشش می‌دهد. بنابراین عبارت رایج «آزمون استحکام صندلی R17» برای معرفی کلی این آزمون قابل فهم است، اما از نظر فنی تمام محتوای مقرره را توصیف نمی‌کند.
از طرف دیگر، تمام الزامات مرتبط با ایمنی سرنشین و صندلی در R17 قرار ندارند. برای مثال، نقاط اتصال کمربند ایمنی موضوع مقرره UN R14 هستند و باید از اتصالات صندلی به بدنه که در R17 بررسی می‌شوند، تفکیک شوند. همین تفاوت نشان می‌دهد پیش از درخواست آزمون باید مشخص شود دقیقاً کدام الزام، مقرره و پیکربندی محصول موردنظر است.
استاندارد UN R17 چیست؟
UN Regulation No. 17 یکی از مقررات سازمان ملل متحد در حوزه ایمنی خودرو است که الزامات مربوط به استحکام صندلی‌ها، اتصالات آن‌ها و پشت‌سری‌ها را تعریف می‌کند. دامنه کاربرد آن به گروه خودرویی و سایر شرایط تعیین‌شده در مقرره وابسته است و نمی‌توان بدون بررسی این شرایط، الزامات یکسانی را برای تمام خودروها و صندلی‌ها در نظر گرفت.
R17 صرفاً یک روش آزمون منفرد نیست. این مقرره شامل تعاریف، الزامات تأیید نوع، شرایط فنی و روش‌های ارزیابی مرتبط با موضوعات تحت پوشش خود است. بسته به نوع خودرو، نوع صندلی، وجود پشت‌سری و سایر ویژگی‌های محصول، الزامات قابل اعمال می‌توانند متفاوت باشند.
همچنین R17 در طول زمان بازنگری شده و سری‌های مختلفی از اصلاحیه‌ها برای آن منتشر شده است. بنابراین در یک پروژه واقعی باید مشخص شود کدام نسخه و سری اصلاحیه‌ها برای محصول و فرآیند موردنظر ملاک هستند تا روش آزمون و معیارهای پذیرش بر اساس همان مرجع تعیین شوند.
چرا صندلی خودرو یک جزء ایمنی محسوب می‌شود؟
سرنشین در طول استفاده از خودرو مستقیماً با صندلی در تماس است و موقعیت بدن او نسبت به کمربند ایمنی، کیسه هوا، پشت‌سری و فضای داخلی خودرو تا حدی به طراحی و وضعیت صندلی وابسته است. علاوه بر این، صندلی باید در شرایط تعریف‌شده بتواند الزامات سازه‌ای و عملکردی مربوط به خود را برآورده کند.
هنگام بارگذاری، نیروها فقط به نشیمن یا پشتی صندلی وارد نمی‌شوند. مسیر انتقال نیرو می‌تواند از اسکلت صندلی، مکانیزم‌های تنظیم و نقاط اتصال عبور کرده و به ساختار خودرو برسد. بنابراین رفتار یک قطعه منفرد الزاماً نشان‌دهنده عملکرد مجموعه صندلی نصب‌شده روی خودرو نیست.
پشت‌سری نیز صرفاً یک جزء رفاهی نیست و الزامات مربوط به آن بخشی از حوزه R17 محسوب می‌شوند. از این رو، طراحی و ارزیابی صندلی باید با نگاه به کل مجموعه و ارتباط میان اجزای آن انجام شود.
اتصالات صندلی به بدنه (Seat Anchorage) چیست؟
Seat Anchorage به سیستم اتصال مجموعه صندلی به ساختار خودرو مربوط است. این بخش اهمیت زیادی دارد، زیرا حتی اگر اسکلت صندلی استحکام مناسبی داشته باشد، عملکرد مجموعه به نحوه انتقال نیرو از صندلی به ساختار خودرو نیز وابسته است.
نقاط اتصال، ساختار پشتیبان، پیچ‌ها و سایر اتصال‌دهنده‌ها و نحوه نصب می‌توانند بر رفتار مجموعه اثر بگذارند. بنابراین هنگام آماده‌سازی نمونه باید مشخص باشد صندلی چگونه و روی چه ساختاری نصب خواهد شد و آیا برای ایجاد شرایط موردنیاز آزمون، فیکسچر یا بخشی از ساختار خودرو لازم است.
به همین دلیل، نتیجه آزمون یک قطعه جداگانه را نمی‌توان بدون بررسی به مجموعه کامل صندلی تعمیم داد. هر الزام باید در سطحی ارزیابی شود که مقرره یا مشخصات فنی مربوط تعیین کرده است.
تفاوت اتصالات صندلی R17 با اتصالات کمربند ایمنی R14 چیست؟
شباهت اصطلاحات گاهی باعث اشتباه میان این دو مقرره می‌شود. اتصالات صندلی (Seat Anchorages) مربوط به اتصال مجموعه صندلی به ساختار خودرو هستند، در حالی که اتصالات کمربند ایمنی (Safety-belt Anchorages) نقاطی هستند که سیستم کمربند از طریق آن‌ها به ساختار مربوط متصل می‌شود.
مقرره UN R14 به نقاط اتصال کمربند ایمنی و در دامنه تعریف‌شده خود به موضوعات دیگری مانند اتصالات ISOFIX نیز می‌پردازد. در بعضی طراحی‌ها، نقاط اتصال کمربند روی ساختار صندلی قرار می‌گیرند و در نتیجه نیروهای کمربند می‌توانند از طریق صندلی و اتصالات آن به بدنه منتقل شوند.
با این حال، این ارتباط سازه‌ای به معنی یکسان بودن دو مقرره نیست. هرکدام الزامات، روش‌های آزمون و معیارهای پذیرش خود را دارند و انجام آزمون یکی الزاماً جایگزین دیگری نمی‌شود.
برای آشنایی بیشتر می‌توانید مقاله «استاندارد UN R14 چیست؟ آزمون استحکام اتصالات کمربند ایمنی خودرو» را در دانشنامه تات مطالعه کنید. همچنین اطلاعات مربوط به این خدمت در صفحه «آزمون اتصالات کمربند ایمنی خودرو – ECE R14» در دسترس است.
استاندارد R17 چه موضوعاتی را بررسی می‌کند؟
در سطح کلی، R17 الزامات مرتبط با صندلی‌ها، اتصالات صندلی به خودرو و پشت‌سری‌ها را پوشش می‌دهد. این مقرره همچنین در شرایط تعریف‌شده، موضوعاتی مرتبط با طراحی بخش‌های عقب پشتی صندلی و حفاظت در برابر خطر ناشی از جابه‌جایی بار را دربر می‌گیرد.
با این حال، نباید تصور کرد تمام صندلی‌ها الزاماً باید همه آزمون‌های موجود در R17 را به شکل یکسان پشت سر بگذارند. قابلیت اعمال هر الزام به گروه خودرویی، نوع و پیکربندی صندلی و سایر شرایط مقرره وابسته است.
بنابراین برنامه آزمون باید از شناسایی الزامات قابل اعمال آغاز شود و سپس بر اساس آن، نمونه مناسب و روش‌های ارزیابی موردنیاز تعیین شوند.
آیا R17 فقط یک آزمون استاتیکی است؟
خیر. بهتر است R17 را صرفاً با عنوان «آزمون استاتیکی صندلی» تعریف نکنیم. این مقرره مجموعه‌ای از الزامات و روش‌های ارزیابی را برای موضوعات مختلف تحت پوشش خود دارد و روش اجرای هر فعالیت به الزام موردنظر بستگی دارد.
در بعضی بخش‌ها نیرو یا گشتاور تحت شرایط مشخص اعمال می‌شود و در الزامات مرتبط با پشت‌سری یا سایر موضوعات نیز روش‌های اختصاصی وجود دارند.
بنابراین برای اجرای آزمون، روش دقیق باید بر اساس پیکربندی نمونه و نسخه قابل اعمال مقرره انتخاب شود. استفاده از یک مقدار نیرو یا چیدمان عمومی برای تمام پروژه‌های R17 از نظر فنی قابل دفاع نیست.
در آزمون استحکام صندلی چه چیزی تحت بار قرار می‌گیرد؟
این موضوع به الزام مورد ارزیابی بستگی دارد. در بخش‌های مختلف R17، بارگذاری ممکن است برای بررسی رفتار صندلی، پشتی، اتصالات یا مجموعه مرتبط تعریف شده باشد. نحوه اعمال نیرو، نقاط مرجع و معیارهای پذیرش توسط مقرره مشخص می‌شوند.
هدف این است که رفتار مجموعه در شرایط استانداردشده بررسی شود. بنابراین صرف اعمال نیروی دلخواه به پشتی صندلی و مشاهده اینکه «شکست یا نشکست» آزمون R17 محسوب نمی‌شود. چیدمان، موقعیت نمونه، نقاط مرجع، روش بارگذاری و معیارهای پذیرش همگی بخشی از روش آزمون هستند.
به همین دلیل، نمی‌توان یک مقدار ثابت نیرو یا گشتاور را برای تمام فعالیت‌های R17 معرفی کرد. مقادیر باید بر اساس الزام و نسخه مقرره موردنظر تعیین شوند.
آیا صندلی باید روی خودرو کامل آزمون شود؟
نه می‌توان گفت همیشه خودرو کامل لازم است و نه می‌توان گفت صندلی در تمام شرایط به‌صورت مستقل آزمون می‌شود. نمونه و روش موردنیاز به الزام و شرایط تعریف‌شده در مقرره بستگی دارند.
در برخی فعالیت‌ها ممکن است مجموعه صندلی همراه با ساختار نماینده و فیکسچر مناسب ارزیابی شود. در شرایط دیگر، ویژگی‌های ساختار خودرو یا نحوه نصب واقعی اهمیت داشته باشند.
بنابراین پیش از ارسال نمونه باید مشخص شود آیا صرف مجموعه صندلی کافی است یا بخشی از ساختار خودرو نیز موردنیاز خواهد بود.
این موضوع نمونه‌ای از تفاوت آزمون قطعه، مجموعه و خودرو کامل است. در مقاله «آزمون قطعه و آزمون خودرو کامل چه تفاوتی دارند؟» این تفاوت‌ها را بررسی کرده‌ایم.
فیکسچر (Fixture) در آزمون صندلی چه اهمیتی دارد؟
فیکسچر در آزمون سازه‌ای فقط وسیله‌ای برای ثابت نگه داشتن نمونه نیست. نحوه نصب و شرایط مرزی می‌توانند مسیر انتقال نیرو را تغییر دهند و در نتیجه بر رفتار مجموعه صندلی و اتصالات آن اثر بگذارند.
اگر فیکسچر شرایطی متفاوت با روش آزمون ایجاد کند، ممکن است نتیجه نماینده رفتار موردنظر نباشد. بنابراین طراحی یا انتخاب فیکسچر باید بر اساس روش اجرایی مربوط انجام شود.
پیش از ارسال نمونه لازم است مشخص شود چه ساختاری برای نصب موردنیاز است، نقاط اتصال چگونه تعریف شده‌اند و چه اجزایی باید همراه صندلی ارائه شوند. ممکن است به بخشی از ساختار خودرو، براکت، پیچ یا اطلاعات نصب نیاز باشد.
چیدمان آزمون باید پیش از اجرا بررسی و تأیید شود و نباید طراحی فیکسچر به روز آزمون موکول شود.
چرا پیکربندی نمونه صندلی اهمیت دارد؟
عبارت «صندلی راننده مدل X» برای تعریف نمونه فنی همیشه کافی نیست. یک خانواده صندلی ممکن است گونه‌های مختلفی از اسکلت، مکانیزم تنظیم، پشت‌سری، ریل، جنس ماده یا سایر اجزا داشته باشد و بعضی از این تفاوت‌ها می‌توانند بر نتیجه آزمون اثر بگذارند.
برای انجام آزمون باید شماره قطعه، نسخه طراحی و ویژگی‌های مؤثر نمونه مشخص باشند. اگر صندلی دارای تنظیمات مختلف است، موقعیت مورد استفاده نیز باید مطابق روش مربوط تعیین شود.
اگر طراحی پس از آزمون تغییر کند، باید بررسی شود آیا شواهد قبلی همچنان برای نسخه جدید قابل استفاده هستند یا خیر.
این موضوع در مراحل DV، PV و تأیید نوع اهمیت دارد. یک نمونه اولیه توسعه‌ای ممکن است برای شناخت حالت خرابی مناسب باشد، اما الزاماً نمونه مناسبی برای هدف رسمی دیگری نباشد.
مکانیزم‌های تنظیم و قفل‌شونده چرا مهم‌اند؟
صندلی‌های خودرو معمولاً دارای مکانیزم‌هایی برای تنظیم طولی، زاویه پشتی یا سایر موقعیت‌ها هستند. این مکانیزم‌ها بخشی از مجموعه صندلی محسوب می‌شوند و عملکرد آن‌ها می‌تواند برای حفظ وضعیت صندلی در شرایط تعریف‌شده اهمیت داشته باشد.
R17 برای سیستم‌های تنظیم، جابه‌جایی و قفل‌شونده تعاریف و الزامات مرتبط دارد. بنابراین ارزیابی صندلی فقط به استحکام لوله‌ها و براکت‌های اسکلت محدود نمی‌شود؛ عملکرد مکانیزم‌هایی که موقعیت صندلی را تعیین و حفظ می‌کنند نیز اهمیت دارد.
ممکن است اسکلت صندلی به‌تنهایی مقاومت کافی داشته باشد، اما خرابی در یک مکانیزم قفل‌شونده باعث شود مجموعه الزام موردنظر را برآورده نکند. به همین دلیل، تحلیل خرابی باید مسیر انتقال نیرو و رفتار کل مجموعه را بررسی کند.
پشت‌سری (Head Restraint) در R17 چه جایگاهی دارد؟
پشت‌سری (Head Restraint) یکی از موضوعات اصلی R17 است و مقرره برای ابعاد، موقعیت و عملکرد مربوط به آن الزامات مشخصی تعریف می‌کند.
نقش پشت‌سری فقط ایجاد راحتی برای سرنشین نیست؛ طراحی آن با کنترل حرکت سر و گردن در شرایط مرتبط با ایمنی ارتباط دارد.
با این حال، روش ارزیابی تمام پشت‌سری‌ها یکسان نیست. پشت‌سری یکپارچه، قابل تنظیم و سایر پیکربندی‌های تعریف‌شده ممکن است الزامات متفاوتی داشته باشند.
بنابراین هنگام درخواست آزمون باید نوع پشت‌سری و الزامات قابل اعمال آن مشخص شوند.
آیا در تمام آزمون‌های R17 از آدمک استفاده می‌شود؟
خیر. نباید R17 را آزمونی معرفی کرد که در تمام بخش‌های آن آدمک روی صندلی قرار می‌گیرد. روش‌های مختلف مقرره از تجهیزات و نقاط مرجع متفاوتی استفاده می‌کنند.
بسته به الزام موردنظر ممکن است از ابزارهای آزمون، آدمک‌ها یا وسایل اندازه‌گیری تعریف‌شده استفاده شود یا روش ارزیابی به شکل دیگری انجام شود.
بنابراین استفاده از عبارت کلی «آدمک آزمون R17» بدون مشخص کردن روش اجرایی می‌تواند گمراه‌کننده باشد.
معیار قبولی آزمون R17 چیست؟
R17 یک معیار پذیرش واحد برای تمام فعالیت‌ها ندارد. هر الزام معیارهای مربوط به خود را مشخص می‌کند و بسته به نوع آزمون، ممکن است حفظ شرایط سازه‌ای یا عملکردی، محدودیت جابه‌جایی، هندسه یا سایر ویژگی‌های تعریف‌شده مورد بررسی قرار گیرند.
بنابراین جمله «اگر صندلی نشکند، قبول است» تعریف درستی از R17 نیست. ممکن است نمونه بدون شکست کامل همچنان الزام مشخصی را برآورده نکند یا در مقابل، تغییر شکل در محدوده مجاز مقرره رخ دهد.
قبولی یا مردودی باید بر اساس معیارهای دقیق همان الزام و نسخه مقرره تعیین شود. به همین دلیل، گزارش آزمون باید مرجع و پیکربندی نمونه را به‌روشنی مشخص کند.
آیا آزمون R17 مخرب است؟
بعضی فعالیت‌های سازه‌ای R17 می‌توانند بار قابل توجهی به مجموعه صندلی وارد کنند و ممکن است نمونه پس از آزمون دچار تغییر شکل دائمی یا آسیب شود.
با این حال، بهتر است تمام فعالیت‌های R17 را با عنوان کلی «مخرب» توصیف نکنیم. برخی اندازه‌گیری‌ها یا بررسی‌ها ممکن است آسیبی به نمونه وارد نکنند، در حالی که بارگذاری سازه‌ای می‌تواند وضعیت آن را تغییر دهد.
به همین دلیل، ترتیب آزمون‌ها و تخصیص نمونه‌ها باید پیش از شروع مشخص شوند. اگر یک صندلی قرار است برای چند فعالیت استفاده شود، باید بررسی شود آزمون اول بر نتیجه فعالیت بعدی اثر دارد یا خیر.
آیا می‌توان یک صندلی را برای چند آزمون استفاده کرد؟
گاهی امکان‌پذیر است، اما این تصمیم باید بر اساس روش‌های آزمون گرفته شود. اگر فعالیت اول باعث تغییر شکل دائمی، تغییر در مکانیزم یا هر وضعیت دیگری شود که بر آزمون بعدی اثر دارد، استفاده مجدد ممکن است مناسب نباشد.
حتی اگر نمونه از نظر ظاهری سالم باشد، سابقه بارگذاری می‌تواند رفتار آن را تغییر داده باشد. بنابراین صرف بررسی ظاهری برای تصمیم درباره استفاده مجدد کافی نیست.
برنامه آزمون باید از ابتدا مشخص کند هر نمونه به چه فعالیت‌هایی اختصاص دارد و ترتیب اجرای آن‌ها چگونه خواهد بود.
R17 در مراحل توسعه محصول چه کاربردی دارد؟
الزامات R17 بهتر است زمانی وارد پروژه شوند که طراحی سیستم صندلی هنوز امکان تغییر دارد. اگر الزام سازه‌ای یا هندسی زمانی شناسایی شود که ابزار تولید و نمونه نهایی آماده شده‌اند، اصلاح آن ممکن است پرهزینه باشد و بخش‌های مختلف مجموعه را تحت تأثیر قرار دهد.
در مرحله تصدیق طراحی (DV) می‌توان الزامات مربوط را بر اساس برنامه تصدیق بررسی کرد و ضعف‌های طراحی را پیش از رسیدن به نمونه نماینده تولید شناسایی کرد.
در مرحله صحه‌گذاری تولید (PV) نیز بسته به فرآیند پروژه ممکن است فعالیت‌هایی برای بررسی نمونه‌های نزدیک به تولید انجام شوند.
این فعالیت‌های توسعه‌ای را نباید با تأیید نوع یکسان دانست. هدف و مشخصات نمونه موردنیاز هر مرحله باید جداگانه مشخص باشند.
اگر صندلی در آزمون مردود شود چه چیزی باید بررسی شود؟
مردودی آزمون نباید فقط با تقویت موضعی محل آسیب پاسخ داده شود. ابتدا باید حالت خرابی و مسیر انتقال نیرو بررسی شوند. ممکن است مشکل از اسکلت، ریل، مکانیزم تنظیم پشتی، اتصال‌دهنده‌ها، نقاط نصب یا حتی نحوه اتصال به ساختار خودرو ناشی شده باشد.
همچنین باید اطمینان حاصل شود نمونه و چیدمان آزمون مطابق پیکربندی و روش موردنظر بوده‌اند. اگر فیکسچر، پیچ‌ها یا موقعیت صندلی اشتباه باشند، پیش از تغییر طراحی باید اثر آن‌ها بررسی شود.
پس از شناسایی علت ریشه‌ای، تغییر طراحی باید از نظر اثر بر سایر الزامات نیز تحلیل شود. تقویت یک بخش ممکن است مسیر انتقال نیرو را تغییر دهد و خرابی را به ناحیه دیگری منتقل کند.
بنابراین آزمون مجدد باید نتیجه یک فرآیند اصلاح طراحی کنترل‌شده باشد، نه صرفاً تلاشی برای دستیابی به نتیجه قبولی.
تفاوت پیش‌آزمون R17 با آزمون اصلی چیست؟
در توسعه محصول ممکن است تیم مهندسی بخواهد پیش از آزمون نهایی، رفتار ساختار صندلی را بررسی کند. پیش‌آزمون (Pre-Test) می‌تواند برای شناخت حالت خرابی، مقایسه گزینه‌های طراحی یا بررسی حاشیه اطمینان استفاده شود.
اگر هدف پیش‌بینی عملکرد در آزمون اصلی باشد، منطقی است چیدمان و روش اجرا تا حد امکان نماینده شرایط مرجع باشند. اما اگر پیش‌آزمون فقط برای مقایسه دو طرح مفهومی انجام شود، ممکن است برنامه متفاوتی انتخاب شود.
در هر حالت باید محدودیت نتیجه مشخص باشد. قبولی در پیش‌آزمون تضمین قبولی آزمون بعدی نیست و اگر پیکربندی نمونه یا شرایط آزمون تغییر کنند، نتیجه باید با توجه به این تفاوت‌ها تفسیر شود.
R17 و R14 چگونه در یک پروژه صندلی به یکدیگر مرتبط می‌شوند؟
یک سیستم صندلی ممکن است هم‌زمان مشمول الزامات چند مقرره باشد. R17 به صندلی‌ها، اتصالات آن‌ها و پشت‌سری‌ها می‌پردازد، در حالی که R14 نقاط اتصال کمربند ایمنی را پوشش می‌دهد.
بسته به معماری خودرو، بعضی نقاط اتصال کمربند ممکن است روی ساختار صندلی قرار داشته باشند. در این شرایط، نیروهای کمربند می‌توانند بر طراحی و عملکرد سازه‌ای صندلی اثر بگذارند.
با این حال، هر مقرره دامنه کاربرد، روش آزمون و معیارهای پذیرش مستقل خود را دارد. برنامه‌ریزی آزمون باید این ارتباطات را در سطح سیستم در نظر بگیرد و آزمون‌ها را صرفاً به‌صورت فعالیت‌هایی جداگانه مدیریت نکند.
آیا قبولی در R17 به معنی ایمنی کامل صندلی است؟
خیر. قبولی در فعالیت‌های قابل اعمال R17 نشان می‌دهد نمونه یا نوع خودروی مورد ارزیابی، الزامات مربوط به همان مقرره را در شرایط تعریف‌شده برآورده کرده است.
این نتیجه نباید به معنی اثبات تمام جنبه‌های ایمنی، دوام، راحتی یا عملکرد صندلی در تمام شرایط ممکن تفسیر شود.
سیستم صندلی ممکن است الزامات دیگری از استانداردها، مقررات، مشخصات فنی مشتری و اهداف داخلی سازنده داشته باشد. دوام مکانیزم‌ها، صدا و ارتعاش، ارگونومی، عملکرد مواد، حفاظت از سرنشین در سایر سناریوها و الزامات مربوط به سیستم کمربند از جمله موضوعاتی هستند که ممکن است خارج از دامنه مشخص R17 قرار گیرند.
این یکی از اصول مهم مهندسی آزمون است: هر آزمون به سؤال تعریف‌شده خود پاسخ می‌دهد و نتیجه نباید فراتر از دامنه آن تعمیم داده شود.
برای آزمون R17 چه نمونه و مدارکی باید آماده شوند؟
پاسخ دقیق به الزام آزمون و پیکربندی محصول بستگی دارد و باید پیش از ارسال با آزمایشگاه مشخص شود.
به‌طور کلی، هویت نمونه باید قابل ردیابی باشد. شماره قطعه، نسخه طراحی، گونه صندلی و سایر مشخصات مؤثر باید تعیین شوند و اطلاعات لازم برای نصب نیز در اختیار آزمایشگاه قرار گیرد.
اگر فیکسچر یا بخشی از ساختار خودرو موردنیاز باشد، شرایط آن باید پیش از روز آزمون مشخص شود. پیچ‌ها، نقاط نصب و اجزای جانبی مؤثر نباید هنگام آماده‌سازی نهایی بر اساس حدس انتخاب شوند.
همچنین هدف آزمون باید روشن باشد؛ توسعه محصول، پیش‌آزمون، DV/PV یا فرآیند دیگری. این اطلاعات بر انتخاب نمونه و نحوه استفاده از نتیجه اثر می‌گذارند.
چگونه آزمون مناسب R17 را برای یک صندلی انتخاب کنیم؟
نقطه شروع، شناخت محصول و الزامات آن است. گروه خودرویی، نوع صندلی، پشت‌سری، محل نصب، پیکربندی و سایر ویژگی‌های مرتبط باید مشخص شوند و سپس دامنه کاربرد و الزامات نسخه قابل اعمال مقرره بررسی شوند.
پس از این مرحله می‌توان ماتریس آزمون تهیه کرد و مشخص کرد کدام الزامات از طریق آزمون، اندازه‌گیری، بازرسی یا سایر روش‌های تصدیق بررسی خواهند شد.
بنابراین درخواست کلی «یک آزمون کامل R17» بدون ارائه مشخصات محصول برای برنامه‌ریزی دقیق کافی نیست.
برای مشاهده اطلاعات و درخواست خدمات آزمون می‌توانید به صفحه «آزمون استحکام صندلی خودرو – ECE R17» مراجعه کنید. همچنین فهرست آزمون‌ها و استانداردهای قابل انجام در جدول آزمون‌های تات در دسترس است.
آزمون صندلی فقط اعمال نیرو به یک قطعه نیست
مهم‌ترین نکته درباره R17 این است که ایمنی صندلی را نمی‌توان با تصویر ساده «کشیدن صندلی تا زمانی که نشکند» توضیح داد. این مقرره مجموعه‌ای از الزامات درباره صندلی‌ها، اتصالات و پشت‌سری‌ها دارد و روش ارزیابی هر الزام باید از نسخه قابل اعمال آن استخراج شود.
از طرف دیگر، صندلی یک مجموعه مهندسی است و رفتار آن به اسکلت، مکانیزم‌های تنظیم و قفل‌شونده، اتصالات و ارتباط با ساختار خودرو وابسته است. موفقیت یک قطعه به‌تنهایی الزاماً عملکرد کل مجموعه را اثبات نمی‌کند و خرابی نیز باید در سطح مسیر انتقال نیرو و سیستم بررسی شود.
بنابراین پیش از درخواست آزمون بهتر است به‌جای پرسیدن «نیروی آزمون R17 چند نیوتن است؟» سؤال دقیق‌تری مطرح شود: «برای گروه خودرویی، پیکربندی صندلی و نسخه مقرره موردنظر، کدام الزامات قابل اعمال هستند، چه نمونه و چیدمانی لازم است و معیارهای پذیرش هر فعالیت چیست؟» پاسخ به این سؤال‌هاست که یک آزمون استاندارد صندلی را از بارگذاری عمومی روی نمونه متمایز می‌کند.